ESKİLER YENİLERİ ARATIR MIYDI?

ESKİLER YENİLERİ ARATIR MIYDI?

Çelişkiler yaşıyor kime güvensem diye içinden çıkılmaz karanlıklara sığınıyordun. Hep bir arayış mıydı bizimkisi? Kimi zaman sığınabileceğin bir dostun kalbi kimi zaman avucunu açabilecek bir sevgilinin kolu… Bir gün zamanı gelecek elbet; kendini ifade edebileceğin, çekip gitmeyi düşünmeyeceğin, kalıp savaşmayı isteyeceğin gün. O günü şimdiden planlamaksa en acı verici duygu gibi geliyor. Anlamayı istemeyen kişilere kendini anlatmaya çalışmak onlara hayatın güzelliklerini göstermeyi hedeflemek zorlar mıydı? Kalpler yorgun, engin savaşçı solgun olabilir. Yılmaz ki yıldıramazlar engin savaşçıyı. O bulacak bir gün kadim dostunu… Hayat onu şahlandıracak gecenin koyusunda aydınlıklara vardıracak. Sevinç dolu kalbini hayata güldürerek açtırıp, mutlu bir yaşamın kuytu köşelerinde heyecan dolu senfonisini çaldıracak. Bir avuç hayali gerçeğe döndürmeyi istemek neden bu kadar zor olsun ki… İstedikten sonra yapılamayacak hiçbir şey yoktur. Hedefimiz bizi güvende hissettirebilecek insanlarla bir arada olmayı düşünmekse; aldığımız dersler ve tecrübeler hayatımızı yönlendirmeye yetecek düzeyde oluyor zaten. Yaşımız ilerledikçe geriye baktığımızda tebessüm dolu bir bakışla bunları da yaptım demeyi ve geriye dönmeyi istemeliyiz.

 Hayat felsefem çoğu insandan farklı olabilir… Çoğu zaman her insanda bir iyilik görmeye çalıştım ve topluma faydalı olmak için çabaladım. Kolay oldu mu derseniz hiçte kolay değildi. Kalbim çok kırıldı yıldım ama pes etmedim, etmeyeceğim de… Her yer soğuk her yer karanlık olsa da ben o karanlığa tutulan bir mum olmaya çalışacağım. Çoğu zaman dostlarıma sorarım “ Hayat mı zor biz mi hayatı zorlaştırıyoruz?” Aslında bu sorunun cevabını kesin olarak biliyorum. Hayatı zorlaştıran önümüze yıkılmaz tabular koyan, bu engelleri aşmayı zorlaştıran biziz kendimiziz. Kendi benliğimizi kaplayan önyargılarla çevrili ağı genişletmektense daraltıcı önlemler alıp empati kurmaya çalışmalıyız. Bende diğer insanlar gibi başkalarının önyargı ağında yoğruldum, şekillendirilmeye çalışıldım. Ama kendimden ödün vermedim ve hayat çizgimi aşmadan önüme bakmaya çalıştım. Böyle olmaya çalışmak zor gerçekten çok zor. Kimi zaman “YETER NE YAPMAM GEREKİYOR BİLMİYORUM “ diyerek kendi içimi yedim bitirdim… En sonunda bir şeyin farkına vardım boşuna çabalıyormuşum. İnsanlar kendi halinde devam ediyor dünya aynı şekilde dönüyor ve iyi kesim hep azınlıkta kalıyor. Hayat benim için hep aynı devam edecek; kimi saf diyecek kimi kullanmaya çalışacak kimi uslanmadan yıldıracak… Bu aşamalarda kendi benliğimden vazgeçmeyeceğim. Unutmak istemeyeceğimiz tek şey varsa: “Hedefimize ulaşmayı engelleyen tümsekleri aşarak, engin dağlar ardındaki güneşi görmeyi amaçlamaktır.” Hayat hazinse dostluk hazineniz olsun… Zenginliğiniz yanınızdaki insanların güzellik dolu kalplerine saldığınız mutlulukla dolsun…

Menderes Tasnak

Sosyal Medyada Paylaşın:

BİRDE BUNLARA BAKIN

Düşüncelerinizi bizimle paylaşırmısınız ?

*

code

  • YORUM
reklam